11042010

Het is 04:45 als ik wakker schrik. Met een twijfelende blik zoek ik mijn wekker op. Ik schrik van de tijd, ik kan het niet geloven. Die tijd, Deze dag, een jaar geleden. Ik zit opeens met een ruk recht op in bed, ik probeer een beetje helder te denken maar het lukt me niet. Tegelijker tijd loopt er een rilling over mijn rug. Een rilling die ik vaker heb. Maar dit keer is het anders, dit keer voelde het zo echt, zo intens en warm. Eigenlijk kon je dit geen rilling meer noemen. Dit voelde vertrouwd, alsof ik het al kende. Maar dit kon niet. Langzaam en aarzelend zet ik mijn linker voet buiten het bed, gelukkig deze is veilig geland. Mijn rechter voet staat er snel naast en ik sta op. Langzaam loop ik mijn kamer uit, naar de gang toe. En daar hoor ik geluiden, geluiden die me bekend voorkomen, geluiden waar ik van hou, geluiden waar ik van ga huilen, geluiden waar ik van.. stop, dit gaat te ver, zo heb ik mijzelf niet meer in de hand met deze gedachten. Met een ruk draai ik me om, het lijkt alsof de lucht mij meedraagt, mijn voeten worden hoog opgetild. Ik geef me over, ik heb geen kracht meer. Langzaam aan glijd ik via de trap leuning naar beneden, het is goedzo. ik sta nog geen twintig seconden onder aan de trap en ik voel me duizelig worden, met een klap val ik neer, ik verwacht hard te vallen. Maar wonder boven wonder val ik zachtjes. Het lijkt wel alsof mijn hoofd land op een kussen van veren. Met een tikkeltje verbazing doe ik mijn ogen open. Wat ik nu zie is ongelooflijk, ik knipper voor de zekerheid met mij ogen, maar het is echt waar. Ik kan het niet geloven. Ik wil gillen, huilen, schreeuwen van blijdschap, maar raar genoeg komt er geen geluid uit mijn mond. Ik probeer te bewegen, maar ik kan het niet. Mijn armen en benen zijn loodzwaar, Ik schat nog zwaarder dan de hunebed stenen. Maar eigenlijk wilde ik het helemaal niet, het was een gevoel van blijdschap dat mij overspoelde. eindelijk kon ik huilen, ik greep mijn kans en deed het. maar eigenlijk wilde ik het niet. Ik verdronk, ja ik verdronk in mijn eigen tranen. Het gene waar ik zo van moest huilen was er nog steeds, nog steeds zo dichtbij maar tegelijker tijd was het ook weer zo ver weg. Maar als ik goed kijk verdwijnt het langzaam, zo langzaam dat ik het nog even kan aanraken, nog even zeggen dat ik van je houd. Nog even een laatste blik en weg was het.